Column: Karakter

© Vivian Hesen
© Vivian Hesen

Soms zijn er van die momenten dat je terug kijkt op gebeurtenissen en denkt: ‘goh, dat had ik toch anders moeten zeggen of doen.’ Van het weekend had ik zo’n moment.

Als redacteur van De Paardenkrant heb ik een aantal jaren de artikelen geschreven over de Welsh hengstenkeuring in Ermelo. Ik weet dat ik dan ook wel eens schreef over de karakters van hengsten. Sommigen leken in de ring echte rakkers en dat schreef ik dan ook. Het leverde soms wel verbolgen eigenaren op, want de hengst was in de omgang juist zo braaf. Nu pas begrijp ik dat.

Karakter is volgens mij behoorlijk cruciaal als je pony’s fokt in de kinderpony-maat. Die mening had ik toen, en die is niet veranderd. Ik vind het nog steeds prachtig om te zien dat er kleine maat Welsh-hengsten op de keuring met een kind op hun rug door de baan gaan. Helaas was er dit jaar maar één.

Het was onze eigen driejarige Welsh-hengst die me het afgelopen weekend deed inzien dat je karakter niet kunt beoordelen tijdens de paar minuten dat je zo’n hengst in de baan ziet. Maanden zijn mijn vriend en ik met onze hengst aan het werk geweest om hem voor te bereiden op de hengstenkeuring. Een nuchtere, leergierige en werkwillige hengst. Eén die het werk (zoals longeren en aan de hand en aan de fiets meedraven) binnen no-time snapte. Een hengst waar ik op stal bij wijze van spreken zo onder door zou durven kruipen. Natuurlijk moest ik consequent met hem zijn. Hij is geen ‘dooie’, er zit wel wat in. Maar hij is eerlijk, we hadden elkaars respect en het werken met hem was heerlijk.

Toen de hengstenkeuring afgelopen weekend. Op stal was er nog steeds een brave, nuchtere hengst, met goede manieren. Op het moment dat hij afgelopen vrijdag tussen zijn soortgenoten was in de vooropstelling, werd– door de opspelende hormonen van stress en mannelijkheid door alle nieuwe indrukken – het gedrag van mijn ‘maatje’ radicaal anders.

En even later in de ring zag ik mijn trainingsmaatje lopen en door de entourage toch wel wat veranderen in een imponerende, karaktervolle hengst. ‘Een echte rakker’. Mooi om te zien, maar op dat moment begreep ik dus dat ik als verslaggever niet had moeten schrijven over karakter aan de hand van wat ik in maar heel even in een keuringsbaan had gezien.

Daniëlle Carrière

Gerelateerd:
Nieuw Lindert’s Stef goedgekeurd met 1e premie